ads
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

برای مشاهده لیست علاقه مندی ها وارد شوید!

مشاهده محصولات فروشگاه

آشنایی با انواع پاپوش های سنتی

جوراب بافی

یکی از صنایع دستی کاربردی ایران” جوراب بافی” نام دارد.

در بیشتر مناطق عشایری و روستایی ایران که دارای زمستان های سرد و طولانی است، بافت جوراب به خصوص جوراب پشمی به وسیله ی پنج میل بافتنی با طرح ها و رنگ های رنگی و شاد رواج دارد.

اولین بار جوراب در سال ۱۳۰۶، زمانی که ناصرالدین‌شاه به کشور انگلستان سفر کرد، به عنوان سوغاتی همسران شاه از شهر براد فورد، وارد ایران شد و پس از آن کم‌کم به طبقات پایین رسید و متداول شد.

نخستین کارخانه جوراب‌بافی در ایران سال ۱۳۳۳ به همت فردی به نام خلیل رحیمی بنیان نهاده شده است. قبل از آن جوراب‌بافی دستی رایج بوده است که کدبانوی هر خانه‌ای برای اهالی منزل جوراب پشمی می‌بافت. سال ۱۳۴۵ ماشین‌های جوراب‌بافی ایتالیایی و چینی وارد ایران شدند که در سال ۱۳۵۰ از آنها کپی‌برداری و واردات آنها قطع شد.

ماشین‌های جوراب‌بافی کامپیوتری هم سال ۱۳۶۴ به ایران رسید‌ که ابتدا فقط جوراب‌های زنانه می‌بافت‌، ولی از سال ۷۰ به بعد ماشین‌های کامپیوتری کامل‌تری به بازار ایران آمد که همه نوع جورابی اعم از زنانه، مردانه و بچگانه تولید می‌کند.

جوراب پشمی از گذشته در مناطقی چون: آذربایجان شرقی، خراسان شمالی، آذربایجان غربی، همدان و … در طرح و نقش های زیبا و رنگی بافته می شده و امروزه نیز بافته می شود.

 جوراب بافی در مازندران نیز یکی از صنایع دستی رایج و بومی منطقه است که به ویژه در روستای «صالحان» از جمله صنایع دستی اساسی محسوب می شود.

 جوراب را می توان بر اساس تولید و مصرف آن به دو دسته ی جوراب چکمه ای یا گردن بلند و گردن کوتاه تقسیم کرد.

در بعضی روستاها در حال حاضر تولید جوراب به شکل ساده انجام می شود و از پشم گوسفند خود رنگ تولید و بدون استفاده از نقوش مختلف عرضه می شود که چندان جنبه ی هنری ندارد.

زنگال بافي

یکی از صنایع دستی کاربردی ایران “زنگال بافی” نام دارد. زنگال یا به عبارتی ساق بند، همان جوراب پشمی است و توسط چند میل فلزی و به دست زنان هنرمند آذربایجان غربی بافته می شود .

جنس زنگال از پشم گوسفند است که پس از مراحل آماده سازی اولیه ی پشم آن را توسط دوک می ریسند. بافت زنگال توسط پنج میل فلزی باریک که طول آن حدود بیست سانتیمتر است انجام می گیرد. برای بافت زنگال از پشم خود رنگ استفاده می شود و معمولا به رنگهای سفید، قهوه ای و مشکی است. اندازه ی طول ساق زنگال ۵۰ تا ۶۰ سانتی متر و انتهای آن باز است و با قلابی پاشنه ی پا را می گیرد. از بالا تا سر زانو می آید و به این قسمت دو رشته ی باریک از جنس پشم وصل است که موقع پوشیدن آن را دور زانو می پیچند. کاربرد آن بدین صورت است که پاچه ی گشاد شلوار کردی را داخل آن گذاشته تا هنگام سرما و برف و بوران آسیبی به پا نرسد. کاربرد ویژه ی آن برای چوپانهاست که محافظ خوبی در مقابل نفوذ سرما و نفوذ حشرات و تیغ گیاهان صحرایی است. کشاورزان و شکارچی ها نیز از زنگال استفاده می کنند. روش نگهداری آن محافظت از آتش مستقیم، بید و رطوبت مداوم است.

گزی بافی- پی تاو

یکی از صنایع دستی تزیینی – کاربردی ایران “گزی بافی” نام دارد. در روستاهای سردسیر و کوهستانی خراسان شمالی، نوعی پارچه ی دستبافت با عرض ۱۵ سانتیمتر تولید می شود که گزی نامیده می شود و بیشتر برای پوشاندن پای چوپانان و روستاییان در زمستان مورد استفاده دارد و به صورت پاپیچ از زیر زانو تا پایین پا پیچیده می شود و به همین دلیل پی تاو (تابیده به پا) خوانده می شود. این فرآورده ی زیبا در نقاط مختلف، به نام های متفاوتی خوانده می شود . تار و پود این فرآورده دستبافت از پشم ظریف است و بیشتر مصرف محلی دارد. بعد از اتمام بافت، روی آن با نخ های الوان رودوزی می شود، که این قسمت رودوزی شده روی پا قرار می گیرد. روش نگهداری آن حفاظت از بید، رطوبت مداوم، حرارت و آتش، اشعه ی مستقیم و مداوم خورشید، سفید کننده های شیمیایی و اشیای نوک تیز و برنده بوده و با آب ولرم و صابون قابل شستشو است.

 

آجیده بافی ( آجیده ی گیوه)

یکی از صنایع دستی تزیینی – کاربردی ایران ” آجیده بافی” نام دارد.

آجیده بافی نوعی بافت است که به صورت یک تکه به رویه و زیره ی گیوه بافته می شود و سپس به قسمت زیره که «پادوش» نامیده می شود وصل می شود.

گیوه آجیده نوع ديگرى از گیوه است که رویه ای درشت باف دارد و خنک تر از دیگر گیوه ها می باشد.

مواد اولیه ی بافت آجیده، نخ پنبه ای می باشد که با استفاده از قلاب با توجه به اندازه ی مورد نظر بافته و در مواردی نقش اندازی می شود. متصل کردن به پادوش با استفاده از نوارهای پنبه ای صورت می گیرد. جنس کفی پادوش از نوارهای پارچه ی بریده شده بوده که به صورت عمودی روی هم چیده شده و به یکدیگر دوخته می شود.

در گیوه های اعلا از تیکه های چرم برای جلو و انتهای زیره و پشت پا برای راحت پوشیدن استفاده می کنند. این نوع کفش از استحکام بالایی برخوردار است و بیشتر کشاورزان در فصل تابستان به دلیل راحتی, سبک و خنک بودن از آن استفاده می کنند.  همچنین هنر آجیده بافی در استان همدان رواج دارد.

سواس بافی

یکی از صنایع دستی کاربردی ایران “سواس بافی” نام دارد. سواس نام پای افزاری است که با برگ های درخت نخل (که در اصطلاح محلی به آن «پیش یا داز» گفته می شود) بافته می شود. برگ ها را حداقل یک شب تا صبح در آب می خوابانند تا به خوبی خیس خورده، سپس آن را می کوبند تا قابل انعطاف شوند. آن گاه ۴ رشته از الیاف را به صورت عمودی ( مانند تار) قرار داده و شروع به بافت می کنند و بعد شروع به بافتی که به صورت افقی بر روی این چهار ردیف عمودی قرار می گیرد می کنند بعد از بافت به طول تقریبی ۴۰ الی ۷۰ سانتیمتر کفه ی سواس برای کشیدن آماده می شود. بافنده در این جا نوک حلقه ی تار را میان انگشت شست پای خود گرفته و به سمت خود می کشد تا طول بافته به نصف برسد(فشرده شود). هر چه این فشردگی بیشتر شود، پای پوش به دست آمده محکم تر و بادوام تر خواهد شد. امروزه با ترکیب الیاف رنگی پارچه ای با برگ های رنگ شده نیز سواس هایی می بافند، خصوصا سواس زیبا و رنگارنگی به شکل نمادین و تزیین همراه لوازم عروس به عنوان بخشی از جهیزیه بافته می شود. با توجه با بافت پوشش سنگ و صخرهای بیشتر مناطق استان هرمزگان و گرما و رطوبت هوا، سواس پای پوش مناسبی است که پا را از آسیب مصون می دارد. جالب آن است که هر سواس بعد از مدتی استفاده، قابل احیا بوده، پشت و رو شده و سطح تماس زیرین (که اتفاقا اکنون نرم تر شده) مجددا مورد استفاده قرار می گیرد. استاد محمد شهدادی بافنده ی سواس از اهالی روستای بلبل آباد در منطقه ی بشاگرد استان هرمزگان هستند.

 

شما در حال مشاهده آشنایی با انواع پاپوش های سنتی در پلتفرم خورشیدک هستید

ads
  • چنانچه دیدگاهی توهین آمیز باشد و متوجه اشخاص مدیر، نویسندگان و سایر کاربران باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاه شما جنبه ی تبلیغاتی داشته باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه از لینک سایر وبسایت ها و یا وبسایت خود در دیدگاه استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه در دیدگاه خود از شماره تماس، ایمیل و آیدی تلگرام استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاهی بی ارتباط با موضوع آموزش مطرح شود تایید نخواهد شد.

  1. مسلم محمدزاده گفته؛
    16:42 1401/03/26

    چرا اینقد کم؟ 😍😍😍

  2. سیدحسین سلیمانی گفته؛
    07:30 1401/04/01

    مقالاتتون عالین واقعا!

  3. مسلم دستغیب گفته؛
    06:18 1401/04/19

    مرسی

  4. اصغر زنگنه گفته؛
    09:06 1401/04/26

    مطلبتون بسیار مفید بود

  5. محمدرضا حسینی گفته؛
    16:06 1401/04/30

    بهترینید شما واقعا

  6. حبیب الله امینی گفته؛
    06:18 1401/06/13

    گل گفتید دست مریضاد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

لینک کوتاه برای به اشتراک گذاری
دسته بندی محتوای سایت
0