ads
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

برای مشاهده لیست علاقه مندی ها وارد شوید!

مشاهده محصولات فروشگاه

انواع دستبافته های سنتی(4)

پرده بافی (تیجیر- پوشيه)

یکی از صنایع دستی تزیینی – کاربردی ایران “پرده بافی” نام دارد.

پرده بافی یکی از رشته‌های نساجی سنتی است. بافت پارچه برای پرده در استان یزد رایج است و و اغلب بافندگان آن را مردان تشکیل می دهد. همچنین این نوع پرده را تیجیر- پوشیه نیز می نامند.

از هنر پرده بافی برای تولید روتختی، پرده و زیرانداز استفاده می‌شود.

در این هنر پرده ها را با موج یا جاجیم می بافند طوری که موج  در ابعاد 20 در 20 سانتی متر برش داده می شود و بعد به صورت رشته رشته آن را می شکافند، برای سرپرده کار نیز از موج یا جاجیم استفاده می کنند سپس بندهایی از پشم را به صورت گیس بافت می بافند و موج های رشته شده را به همان بندها وصل می کنند. ابعاد یک تخته پرده به طول ۲۰ متر و عرض 25/1 متر است. نخ مورد مصرف برای یک تخته پرده، نخ ویسکوز پرتاب نمره ۳۲ (۵ بقچه) و نخ پنبه ای نمره ۵ (۹ بقچه) می باشد.

این پرده را با دستگاه نساجی سنتی ۴ وردی می بافند.

پرده باف در یک سال به طور متوسط می تواند حداکثر ۳ پرده تولید کند. طبق آمار تعداد تولید کنندگان در سال ۱۳۵۵، ۴۰ تا ۵۰ نفر بوده که امروزه این هنر تقريبا منسوخ شده است.

به طور کلی کاربرد این هنر پرده سرای مصرف معمولی آن، جدا سازی فضاها و پوشاندن سقف حیاط و مساجد در مراسم های خاص مذهبی و زمان بارش برف، باران و سرما نیز بوده است.

اجاق قراقی

یکی از صنایع دستی تزیینی – کاربردی ایران ” أجاق قراقی” نام دارد.

در استان اردبیل, عشایر دشت مغان نوعی پارچه دستبافت تمام پشمی می بافند که به لهجه محلی اجاق قراقی نامیده می شود.

علت این نام گذاری به این دلیل بوده است که در جلوی اجاق و یا در زیر منقل از آن استفاده می کنند تا قالی, فرش یا سایر زیراندازها، از حرارت آتش به دور باشند و به اصطلاح محلی نوعی قرق برای اجاق است .

طرح های اجاق قراقی اشکال هندسی و ذهنی بوده و از نظر شکل بافت و ظاهر بسیار به جاجیم شباهت دارد.

در گذشته اجاق های قراقی به شکل نعل بوده اما امروزه آن را برای سهولت و سرعت در بافت، به شکل مستطیل می بافند.

بافندگان هنرمند اما ناشناخته این دست بافته های پشمی عشایر دشت مغان در استان آذربایجان شرقی، می باشند.

از اجاق قراقی باید مانند دیگر محصولات پشمی در برابر بید، رطوبت مداوم، آتش (هر چند این فرآورده خود حفاظی برای آتش است) و نور دایمی خورشید و سفید کننده ها محافظت کرد .

اُرمک بافی

یکی از صنایع دستی کاربردی ایران ” ارمک بافی” نام دارد.

ارمک، پارچه ی دستبافتی از جنس نخ مرسریزه و پنبه , به عرض ۷۵ الي ۹۰ سانتیمتر و طول ۲۵ متر می باشد. ارمک بافی، یکی از شاخه‌های نساجی سنتی ایران و رشته‌ی بومی استان یزد است.

در گذشته تهیه پارچه های دست بافت ارمک رونق فراوانی داشته است اما امروزه استفاده از این پارچه به مقدار زیادی کاسته شده است.

این پارچه را با دستگاه نساجی سنتی دو وردی یا چهاروردی تولید می کنند. اکثر دستگاه های دستی ارمک بافی چهار ورودی است اما هنگام بافت به صورت دستگاه های دو ورودی عمل می کنند.

ارمک معمولا با عرض ۷۵*۹۰ سانتی متر بافته می شود و اغلب بافندگان این فرآورده را زنان، تشکیل می داده است. برای تهیه یک رویه کار از پارچه نامبرده با عرض ۹۰ سانتی متر، و طول ۲۵ متر حدود ۵/۳ کیلو نخ لازم است که نصف آن تار بوده و نصف دیگر نخ پود است.

مواد اولیه موردنیاز برای این پارچه شامل: نخ مرسریزه نمره ۳۲ به عنوان تار و نخ پنبه ای نمره 2 یک لا به عنوان پود می باشد، و در مواردی از نخ ابریشمی مصنوعی به عنوان تار استفاده می شود.

میزان تولید یک بافنده به طور متوسط روزانه حدود ۵ سانتی متر بوده است.

پارچه های آرمک شامل طرحهای ساده، راه راه  و پیچازی(چهارخانه) می باشد و از این پارچه برای پیراهن، روپوش مدارس و لباس محلی استفاده می کنند.

خطوط موازی یا متقاطع ارمک، در درازا به وسیله‌ی تارها و در پهنا به‌وسیله‌ی پودها به‌وجود می‌آید. این خطوط دارای پهناها و رنگ‌های مختلف بوده که تابع نقشه و الگوی خاصی نیست. این چیدمان خطوط که در پهنا و درازای ارمک متقارن است، بیشتر به‌صورت ذهنی و تجربی ایجاد می‌شود.

به‌دلیل شیوه‌ی بافت، امکان ایجاد نقوش منحنی، گل و گیاه طبیعی و انتزاعی، نقوش با خط‌های شکسته و … در ارمک وجود ندارد. با استناد به گفته‌های برخی از تولیدکنندگان قدیمی، معدودی از افراد اقدام به ایجاد این‌ نقوش به‌صورت سوزن‌دوزی روی ارمک می‌کردند.

پارچه‌ی ارمک، از نظر نوع بافت، کاملاً یکدست و یکنواخت بوده و دارای نقوش برجسته‌ نیست. در بافت ارمک، نخ‌ها متناوباً از روی یکدیگر گذر کرده و در اثر پیوستگی نخ‌های تار و پود،  و درگیری آنها با یکدیگر، پارچه‌ای با مقاومت مطلوب تولید شده‌است.

امروزه با وجود انواع پارچه های ماشینی، این دست بافته به طور محدود تولید شده و بیشتر مصرف محلی دارد.

 از این پارچه می باید در برابر رطوبت مداوم، آتش، اشعه ی خورشید و سفید کننده ها محافظت کرد و آن را می توان با آب ولرم و صابون شسته و تمیز کرد.

آلاچیق

یکی از صنایع دستی تزیینی – کاربردی ایران ” آلاچيق ” نام دارد. آلاچیق محل سکونت و زندگی

عشایر و چادر نشینان می باشد. آلاچیق در اصطلاحات محلی به نام های مختلفی خوانده می شود و به طور معمول از ۴ بخش اصلی تشکیل شده است که شامل: قسمت میهمان و بزرگان – نشیمن داخلی – آشپزخانه – قسمت دام است که به وسیله ی پرده ای از یکدیگر قابل جداسازی است. در بعضی عشایر با توجه به موقعیت صاحب آلاچیق در ایل، این چهار بخش هر کدام دارای یک چادر جداگانه و اختصاصی می باشند.

برای ساخت سقف (آلا) و دیواره های چادر (چیق) آلاچیق از نوعی دستبافته با موی بز و نی های توخالی استفاده می شود.

ترکمن ها برای سقف آلاچیق از نمد استفاده می کنند. عشایر برای تزیین آلاچیق از موی بز و کمپله های رنگی پشمی استفاده می کنند که هم باعث محافظت از گزند حشرات و گزندگان می شود و هم باعث زیبایی و چشم نوازی محل زندگیشان می شود.

موی بز دارای خاصیت دفع کننده گزندگان به خصوص مار است و نمی گذارد که حشرات از آن عبور کنند. ضمن آن که موی بز خنک کننده بوده و رطوبت را نیز جذب می کند و همچنین مانع نفوذ باران به سیاه چادر می شود همچنین باعث کاهش شدت گرما در تابستان هم نیز می شود.

اُیی بافی (دولایه بافی)

یکی از صنایع دستی تزیینی – کاربردی ایران ” اُيی بافی” نام دارد.

أویی نوعی پارچه ی دستبافت سنتی ایران است که پیشینه ی آن به 200 سال قبل برمی گیرد و توسط ایل قشقایی در استان فارس بافته می شود. این نوع پارچه با دستگاه نساجی سنتی ساده شده بافته می شود.

الیاف مورد استفاده، الیاف پشمی رنگی بوده و به صورت دو لایه و دو رو تولید می شود.

این هنر بافته ای تار نما است که با انتخاب تارهای تیره در رو و پشت کار به صورت دو لایه بافته می شود و فقط در بخش طرح ها، نقش مایه ها، اولین و آخرین قسمت عرض بافته شده، به هم متصل می شود.

در این هنر از انواع مدل های هندسی حیوانی، گیاهی و انتزاعی استفاده می شود.

به طور کلی این دست بافته به تعداد محدودی تولید می شود و بیشتر مصرف محلی دارد و بافندگان آن را بانوان تشکیل می دهد.

برای نگهداری آن را در برابر رطوبت مداوم، آتش، تابش مستمر اشعه ی خورشید و سفید کننده ها حفظ می کنند و می توان آن را با آب ولرم و صابون شسته و تمیز کرد.

شما در حال مشاهده انواع دستبافته های سنتی(4) در پلتفرم خورشیدک هستید

ads
  • چنانچه دیدگاهی توهین آمیز باشد و متوجه اشخاص مدیر، نویسندگان و سایر کاربران باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاه شما جنبه ی تبلیغاتی داشته باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه از لینک سایر وبسایت ها و یا وبسایت خود در دیدگاه استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه در دیدگاه خود از شماره تماس، ایمیل و آیدی تلگرام استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاهی بی ارتباط با موضوع آموزش مطرح شود تایید نخواهد شد.

  1. سیدحسین داوودی گفته؛
    21:18 1401/03/04

    مرسی که هستید

  2. سعید دستغیب گفته؛
    17:30 1401/03/05

    نویسنده این متن کیه؟ 😍😍😍

  3. منصور نظری گفته؛
    22:42 1401/03/10

    بترکونید واقعا عالیه کارتون

  4. سیدمحمد حاجی گفته؛
    19:42 1401/04/18

    چطور میشه باهاتون همکاری کردی

  5. سیدمحمد صابری گفته؛
    21:54 1401/04/18

    Awli bood 😍😍😍

  6. حمیدرضا رسولی گفته؛
    01:54 1401/06/19

    سایتتون رو خیلی دوست دارم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

لینک کوتاه برای به اشتراک گذاری
دسته بندی محتوای سایت
0