ads
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

برای مشاهده لیست علاقه مندی ها وارد شوید!

مشاهده محصولات فروشگاه

کاشیکاری سنتی و انواع آن

کاشی کاری سنتی

 یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران “کاشی کاری سنتی” نام دارد. استفاده از آجرهای لعاب دار، یکی از تحولات زیبا در امر معماری بوده که سبب رواج کاشی های زیبا شد، که به مرور زمان با تغییر و تحولاتی که در امر ساخت آن به وجود آمد به صورتی که امروزه شاهد آن هستیم در آمده است. در قرن ششم هجری، کاشی هایی با لعاب های فیروزه ای و لاجوردی با محبوبیتی روزافزون رو به رو شد و به صورت گسترده در کنار آجرهای بدون لعاب به کار گرفته شد.

کاشی سنتی

 این «هنر – صنعت»، از هنرهای تزیینی وابسته به معماری سنتی ایران بوده و امروزه در بناهای جدید هم کاربردهای زیادی دارد. کاشی کاری سنتی را بر حسب نوع تولید به گروه های زیر تقسیم می کنند: کاشی معقلی، کاشی معرق، کاشی هفت رنگ، کاشی زرین فام و کاشی مینایی، که تعریف هر یک در مبحث خود آمده است. شاید بتوان تاریخچه ی کاربرد آجر لعابدار (کاشی) را به زمان بابلیان و به تاریخ هزاره ی دوم پیش از میلاد ارتباط داد. در ایران نمونه هایی از زمان هخامنشیان در ساختمان های فلات ایران به ویژه شوش و تخت جمشید دیده می شود (سده ی پنجم قبل از میلاد). تا اوایل قرن هفتم هجری، ماده ی مورد استفاده برای ساخت کاشی ها گِل بود اما در قرن ششم هجری، یک ماده دست ساز که به عنوان خمیر سنگ یا خمیر چینی مشهور است، معمول شد و در دوره ی حکومت سلجوقیان تولید کاشی توسعه ی خیره کننده ای یافت که مرکز اصلی آن شهر کاشان بود. در این دوران از سه تکنیک لعاب تک رنگ، رنگ آمیزی مینایی بر روی لعاب و رنگ آمیزی زرین فام بر روی لعاب استفاده می شد.

کاشی زرین فام

یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران “کاشی زرین فام” نام دارد و آن عبارت است از ساخت و تهیه ی کاشی یا ظروف ظریف به رنگ طلایی یا سبز. برای ساختن کاشی زرین فام به گل سفالگری، ماده گدازنده و سنگ چخماق می افزایند که موجب پدید آمدن محصولی محکم، با نیاز به درجه ی پخت کمتر باشد، سپس روی کاشی را با لعاب سفید قلع می پوشانند و پس از حرارت دادن، روی آن را با کلراید فلزات نقاشی می کنند و تا حد ذوب شدن در کوره قرار می دهند. در این موقع با ایجاد دود در کوره شرایط احیاء را فراهم می کنند تا نقوش به رنگ قهوه ای، و سپس طلایی یا سبز درآید. لعاب زرین فام که آن را «دو آتشه» نیز می خوانند ابتدا در قرن دوم هجری برای تزیین شیشه مورد استفاده قرار می گرفت.

کاشیکاری

مراحل کار به این شرح بوده که پس از به کار گیری لعاب سفید بر روی بدنه ی کاشی و پخت آن، کاشی با رنگدانه های حاوی مس و نقره رنگ آمیزی میشده و مجددا در کوره حرارت می دیده و در نهایت به صورت شی درخشان فلز گونه ای در می آمده است. با توجه به مطالعات پیکره شناسی که بر روی نخستین کاشی های معروف به زرین فام انجام گرفته و نیز از آن جا که در این نوع از کاشی ها بیشتر از طرح های پیکرها استفاده می شده تا الگوهای گیاهی، می توان گفت این نوع از کاشی ها بیشتر به ساختمان های غیر مذهبی تعلق داشته است. مراکز مهم تولید کاشی زرین فام که در گذشته تولید فراوانی داشته عبارت است از: شهرهای کاشان، ری، گرگان، ساوه، شوش و نیشابور. خاندان محمدبن ابی طاهر، در تولید کاشی زرین فام شهره هستند. این رشته در حال احیاء شدن است. روش حفاظت از آن جلوگیری از ضربه های ناگهانی و افتادن از ارتفاع است.

کاشی مشبک

یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران “کاشی مشبک” نام دارد. این نوع کاشی ها برای ایجاد طرح هایی پیچیده کنار یکدیگر چیده می شده و از آنها برای تزیین محراب استفاده می شده است. هم چنین کاشی مشبک به عنوان پنجره در دیوارهای مشرف ساخته می شده که هم نور لازم را به داخل اتاق ها می رسانده و هم از اشراف خانه به بیرون جلوگیری می کرده است. شیوه ی کار بدین صورت است که سفال های لعاب داده شده را بر مبنای طرح اصلی بریده و سپس با در کنار هم قرار دادن آنها طرح اصلی را می سازند. مقبره ی امام جعفر اصفهانی، بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی و پنجره ی مشبک کاری مسجد شیخ لطف الله اصفهان از زیباترین کاشی های مشبک کاری شده است.

کاشیکاری

کاشی معرق

یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران “کاشی معرق” نام دارد و آن عبارت است از قطعه های بزرگ و کوچک بریده شده کاشی که بر اساس طرح، با نقوش مختلف و رنگ های متفاوت تراشیده شده و کنار یکدیگر قرار می گیرد و به شکل قطعه ای بزرگتر در می آید. کاشی معرق از دیر باز در نزد اروپاییان به نام موزاییک شهرت داشته ولی نسبت به موزاییک از زیبایی و استحکام بسیار بالاتری برخوردار است. انواع رنگ های کاشی مورد استفاده در کاشی معرق عبارت است از: سفید، آبی تیره، فیروزه ای، سبز و پرتقالی و … از مراکز تولید کاشی معرق می توان به شهرهای اصفهان و مشهد و تهران اشاره کرد. در تهران نیز کارگاه های معدودی به ساخت کاشی معرق می پردازند. روش حفاظت از آن جلوگیری از اصابت ضربه های سخت و افتادن از ارتفاع است.

کاشیکاری

کاشی معقلى

یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران “كاشى معقلی” نام دارد و آن عبارت است از ساخت و تهیه ی کاشی هایی با ابعاد بسیار کوچک، که از پهلوی هم قرار گرفتن این کاشی های کوچک، کار ملی صورت می گیرد. تلفيق کاشی با آجر در نما سازی از انبساط و انقباض کاشی ها (در اثر سرما و گرمای محیط) جلوگیری می کند. با این عمل، پریدن و خرد شدن لعاب کاشی، به حداقل می رسد. انواع خطوط مستقیم در محورهای عمودی و افقی و گاه خطوط مورب با زاویه ی ۴۵ درجه و شطرنجی از نقوشی است که در کاشی کاری معقلی مورد استفاده دارد، ضمنا برای اجرای خط کوفی بنایی نیز از این کاشی ها استفاده می کنند. روش حفاظت از آن جلوگیری از اصابت ضربه های سخت و افتادن از ارتفاع است.

کاشیکاری

کاشی مینایی

یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران “کاشی مینایی” نام دارد. کاشی مینایی عبارت است از کاشی تزیین شده و یا نقاشی شده ی لعابداری که با نقوش هندسی، گل و گیاه، اسلیمی یا ختایی تزیین شده باشد. این کاشی بیشتر به رنگ آبی در بناهای قدیمی به کار می رفته است.

آرامش رنگ آبی و زیبایی این کاشی ها، برای زیبا سازی بیرون بنا، ایوان، مناره ها و… مورد استفاده زیادی داشته که نه تنها باعث غنای سطح معماری مزین به کاشی می شود بلکه به عنوان عایق دیوارها در برابر رطوبت و آب عمل می کند. تولید این نوع کاشی در حال منسوخ شدن است. روش حفاظت از آن جلوگیری از اصابت ضربه های سخت و افتادن از ارتفاع است.

کاشیکاری
کاشیکاری

کاشی هفت رنگ

یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران “کاشی هفت رنگ” نام دارد و آن عبارت است از ساخت و تهیه ی نوعی کاشی رنگارنگ و تزیینی که از تلفيق خشت های ظریف و لعابداری که هر یک قسمتی از طرح کلی را در خود دارد، ایجاد می شود. ابعاد این کاشی ها امروزه معمولا ۱۵ در ۱۵ سانتی متر بوده و دارای هفت رنگ متداول لاجوردی، فیروزه ای، قرمز، زرد، حنایی ، سفید و سیاه است. با توجه به وقت گیر بودن نصب کاشی های معرق، در اواخر قرن نهم هجری تکنیک ارزان تر و سریع تری با نام هفت رنگ، جایگزین آن شد. این تکنیک، ترکیب رنگ های مختلف و متعددی را بر روی کاشی ممکن ساخته بود. در این شیوه، رنگ ها مجزا بوده و درون مرزهای یکدیگر نفوذ نمی کرد؛ زیرا توسط خطوط رنگینی مرکب از منگنز و روغن دنبه از یکدیگر جدا می شد. در بناهای دوره ی تیموریان کاشی کاری به شیوه ی هفت رنگ دیده می شود (مدرسه غیاثیه خردگرد خواف در سال ۸۴۶ ه.ق) در عصر صفویه، کاشی هفت رنگ در قصرهای اصفهان به نحوی گسترده مورد استفاده قرار گرفت و نصب کاشی های چهارگوش درون قاب های بزرگ، منظره هایی بدیع همراه با عناصر پیکرهای و شخصیت های مختلف، به وجود آورد. از مراکز مهم تولید کاشی هفت رنگ در حال حاضر می توان به شهرهای اصفهان، شیراز، مشهد و تعداد محدودی کارگاه در تهران اشاره کرد. روش حفاظت از آن جلوگیری از اصابت ضربه های سخت و افتادن از ارتفاع است.

کاشیکاری
کاشیکاری

شما در حال مشاهده کاشیکاری سنتی و انواع آن در پلتفرم خورشیدک هستید

ads
  • چنانچه دیدگاهی توهین آمیز باشد و متوجه اشخاص مدیر، نویسندگان و سایر کاربران باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاه شما جنبه ی تبلیغاتی داشته باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه از لینک سایر وبسایت ها و یا وبسایت خود در دیدگاه استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه در دیدگاه خود از شماره تماس، ایمیل و آیدی تلگرام استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاهی بی ارتباط با موضوع آموزش مطرح شود تایید نخواهد شد.

  1. عیسی هاشمی گفته؛
    09:06 1401/03/24

    بهترینید شما واقعا

  2. محمدحسن فاطمی گفته؛
    12:06 1401/04/12

    شما پیج اینستا هم دارین؟ 😍😍😍

  3. اسماعیل کرمانی گفته؛
    21:42 1401/04/20

    این موضوع یکی از موضوعات موردعلاقه منه 😍😍😍

  4. مسعود بهشتی گفته؛
    14:06 1401/06/12

    اکانت اینستا هم دارید؟

  5. یدالله شعبانی گفته؛
    13:42 1401/06/15

    لطفا آدرستون رو برای بنده ارسال کنینم چجوری باهاتون ارتباط بر قرار کنم

  6. سیدحسین طالب زاده گفته؛
    12:42 1401/06/24

    من زندگیمو مدیون شمام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

لینک کوتاه برای به اشتراک گذاری
دسته بندی محتوای سایت
0